BITE – Danstheater AYA

Vrijdag 19 oktober naar de première van BITE door Danstheater AYA geweest in de Krakeling te Amsterdam.

Kitty got claws.

Het is even zoeken naar een zitplaats in de tot de nok toe gevulde zaal van het jeugd theater de Krakeling. Vol verwachting kijken we uit naar hoe de drie personages op het podium hun intrede zullen gaan maken.

Vanaf de eerste seconde is het gelijk duidelijk dat er geen doekjes om zullen worden gewonden: ‘Wat moet je met kunst?’. De spelers beantwoorden deze vraag met  voorbeelden uit hun eigen leven in combinatie met de droge feiten die door de overheid worden gepropageerd, waardoor de ironie van de wanden kaatst. Dit zorgt voor een heerlijk brutale sfeer waarin er gespeeld kan worden. We gaan als publiek dan ook met een frisse open blik weer bij onszelf te raden naar wat we eigenlijk van dit onderhand uitgekauwde onderwerp vinden.

Geen “blablabla”, geen gezemel, gewoon doen! Met rauwe dans, scherpe sketches, rake teksten en een flinke dosis zelfspot weten de spelers ons mee te krijgen het podium op waar we de battle aangaan.

Gaat henen!: www.aya.nl en http://www.aya.nl/DOWNLOADS/BITE.pdf

PUNCH! festival – Dansmakers Amsterdam

Vrijdag 12 oktober naar het PUNCH! festival door Dansmakers Amsterdam geweest in het Melkweg Theater en Theater Bellevue te Amsterdam.

Ringing ears.

Opvallend bij alle performances waren de soundscapes. De intense bas en toon trillingen die door je hele lichaam vibreerden leken de avond te beheersen. Helaas nam het soms de kracht van de dans weg en begonnen veel stukken daardoor in elkaar te versmelten.

De avond begon met de Tripple Bill in het Melkweg Theater die bestond uit About Here & There, Soap Crah en SIGNS.

In Soap Crash (Clara Amaral) gingen we keihard onderuit op onze verwachtingen en veronderstellingen, waardoor we lekker door elkaar geschud werden en op zoek moesten naar een nieuwe blik. De strakke choreografie, het Popculture kostuum, de scherpe belichting, de runway make-up en het verbluffende stemgeluid van de danseressen maakte dat je tot in de puntjes van je tenen werd geprikkeld. Of je nu juist helemaal dubbel lag van de droge humor of er juist helemaal niets mee kon, dit stuk lokte je uit tot het geven van een ongeremde reactie.

Hierna begaven we ons naar de Double Bill in het Theater Bellevue bestaande uit HI BYE en Pogo Mob.

Interactie tussen personen stond in beide voorstellingen centraal. Instincten, onmacht, kracht, verlangens, uithoudingsvermogen en de sterke beheersing van het eigen lichaam in beweging vlogen ons in zeer geconceptueerde mate om de oren. Alles werd met stoïcijnse gelaatsuitdrukkingen gepresenteerd en er heerste een zekere mate van arrogantie in de conceptuele stijl die het publiek duidelijk maakte dat ze zelf maar moesten uitzoeken wat ze wilden doen met hetgeen ze bekeken. Dit zorgde echter ook voor humoristische en aangrijpende momenten, gezien je als publiek zijnde alleen dat zag wat je zelf op de scènes projecteerde.

Clara Amaral: http://vimeo.com/claraamaral Jochen Stechmann: http://www.jochenstechmann.com/ Gabriella Maiorino: http://www.gabriellamaiorino.net/ The Mob: http://vimeo.com/19411827

Sneak Preview 22 oktober in Theater Bellevue

SNEAK PREVIEW: Het begon allemaal in tram 7…

Dans-docu voorstelling van Mouna Laroussi in een gloed nieuw kostuum!

I’m sitting in the tram. She gets in and sits down right behind me. Why behind me? Is she doing something suspicious? I look at her reflection in the window and listen carefully. She speak Dutch… I wonder if those layers of clothing aren’t to warm. I look at my own bare arms, my skinny jeans and make-up. What will she think of me? Curiousity wins over my fear to examine my prejudices. Time to start the conversation: “Salaam Aleikum”.

Wees allemaal welkom op 22 oktober om 20:30uur te Theater Bellevue, Amsterdam

Kaarten reserveren klik hier

Teaser Sneak Preview klik hier
Pers klik hier en hier

Choreography: Mouna Laroussi | Dance: Mouna Laroussi, Roxane Verwey | Movie: Marieke Helmus | Set design: Erik van Raalte | Costume: Anne Verheij | Light: Desirée van Gelderen | Sound: Gérard van Kalmthout | Artistic advice: Suzy Blok

 

 

KORST speelt 12okt op PUNCH!

Dames en heren, jongens en meisjes,

Komende vrijdag 12 oktober is het weer zo ver!

KORST speelt om 16:00uur te HAL T1, Dansmakers, Amsterdam-Noord tijdens het PUNCH! festival.

Wees allen welkom en reserveer hier uw kaarten: http://www.dansmakers.nl/production/korst/2

Video: http://vimeo.com/43865253

Spiegel – Schweigman&

Vrijdag 28 september naar de voorstelling Spiegel van Schweigman& in het Frascati WG te Amsterdam geweest.

Upside down.

Lost in space! Zintuigen op scherp. Terwijl menigeen zijn hoofd stoot bij het plaatsnemen, stoot ons niets zo hard voor het hoofd als de verstikkende duisternis waarin we aan het begin van de voorstelling gehuld worden. Het gevoel van disbalans maakte dat je met extra aandacht de begrensde ruimte in je probeerde op te nemen. De bewustwording van je eigen lichaam en dat van je buren maakte je nog alerter op wat komen ging.

Door het decor (Theun Mosk) kon je je geheel verliezen in het moment wat uit 1000 en 1 situaties, plaatsen, sferen, werkelijkheden en zwaartekrachten bestond. Door de krachtige  muziek (Mickey Smid) in combinatie met de dans (Boukje Schweigman) ontstond er voor onze ogen een micro universum dat ons in het oneindige meezoog.

Grijp je kans en gaat het zien!: http://www.schweigman.org/nl/speellijst

video: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=eJM-JKYs45Y

Antigone – Nicole Beutler / Ulrike Quade

Woensdag 19 september naar de try-out van Antigone door nbprojects en Ulrike Quade Company geweest te Frascati Amsterdam.

Zwart op zwart.

Na een valse start doken we in de diepe duistere poel van van de Griekse tragedie Antigone. Er werd ons als publiek zijnde op de flyer al gevraagd hoe we hun denkbeelden vandaag de dag interpreteren? De voorstelling was voor mij hedendaags en actueel. Ik heb ongedurige jonge mensen massa’s, de huidige politiek, Hitler en computergames zien langskomen.

De intense sound design (Gary Shepherd) gaf het geheel een sfeer van trance: intens, onverwacht en onverschrokken. Het licht (Minna Tiikkainen) was om bij weg te kwijlen: fotografisch, strak, wit en stoer. Deze twee componenten gaven het stuk kracht en sturing.

De choreografieën (Nicole Beutler) in het stuk waren origineel en daardoor verrassend. Het spel met poppen (Ulrike Quade) was in alles doorgevoerd waardoor ook de spelers op zeker moment in poppen veranderden. De combinatie van dans en poppentheater is spannend en ben benieuwd naar de ontwikkeling van deze samenkomst tijdens de tour die tot eind november loopt.

Gaat het zien: http://www.nbprojects.nl/index.php?id=128 en http://www.ulrikequade.nl/theater/?page_id=2051

Video: http://vimeo.com/49218724

I like to watch too – Paradiso

Zaterdag 14 juli naar het event I like to watch too in de Paradiso te Amsterdam geweest tijdens Julidans.

“So what?!”

Tijdens I like to watch too 2012 werd flink gebruik gemaakt van het kurkdroog neerzetten van de hedendaagse symbolismes uit de media als videoclip en televisie, waarin niets meer shocked en alles moet kunnen. Alle performances die in het gehele gebouw plaats vonden hadden een ‘in your face’ factor a.k.a. kijk zelf maar wat je ermee doet.

Behalve dat ik me suf gelachen heb om de scherpe ironie tijdens de performance The Bunga Bunga Generation door PiccoliProduction, bekropen me simultaan echter ook de koude rillingen bij het horen van het enthousiast meeklappende publiek. Realiteit en fictie zaten elkaar wel heel dicht op de huid en ik vroeg mij vaak af of het merendeel van de mensheid echt zo’n kijk op de wereld heeft als werd geportretteerd. De performance was zo ver uitgewerkte dat de botheid meerdere lagen kreeg en bij tijd en wijle veranderde in een Tableau van de 21ste eeuw.

Ook in de performances Girl 29 door T.r.a.s.h., The Very Delicious Piece door Cristina Leitão & Jasmina Križaj, Untitled door Tim Boerlijst, We Hope That You’re Happy (Why would we lie?) door Made in China, Bokko Dance ‘Dance Dance Revolution’ door Karel van Laere & Vanja Rukavina zat een zeker sarcasme als reactie op op de huidige maatschappij. Dit sarcasme dat bestond uit het nemen van situaties met korrels zout of juist uit het wijzen van beschuldigende vingers was zowel lekker, als humoristisch, als makkelijk, als entertaining, als kritisch.

I like to watch too zorgt voor een goeie sfeer waarin je als bezoeker zelf kan kiezen wat je wilt zien en horen en geeft jonge internationale makers de kans hun werk te tonen.

Houd ze in de gaten: http://iliketowatchtoo.nl/?lang=en

Revolver Besorgen – Helena Waldmann

Donderdag 12 juli naar de voorstelling Revolver Besorgen van Helena Waldmann in het Bellevue Theater geweest tijdens het Julidans festival te Amsterdam.

1 + 1 = 3

In deze sterke voorstelling wordt het genre ballet omgetoverd tot contemporary dance! Met de gewaagde setting van vlakke vloer theater en de extreem goed uitgevoerde balletten door Brit Rodemund ontstond er een nieuwe vertelvorm waarin de grenzen van wat je denkt te kennen vervagen en je met een verward gevoel achter blijft.

Normaliter krijg je ballet als publiek met een zekere afstand te zien waarin de grootsheid domineerd. In deze voorstelling werden de grote stukken als Carmen en Swan Lake echter terug gebracht tot een solo die zich in een ondefinieerbare ruimte afspeelde, waardoor je goed kon merken wanneer er haperingen in de altijd strak uitgevoerde dans ontstonden. Door de keiharde en fragmentarische lichtontwerpen van Herbert Cybulska werd het geheel nog intiemer en kwetsbaarder.

De voorstelling liet ons hiermee niet alleen de belevingswereld van een dementerend persoon zien, maar ook van hoe wij denken dat deze eruit ziet. Dit heftige maar zeer actuele onderwerp werd zonder oordeel en met veel liefde aan ons getoond waardoor je werd meegezogen in de absurditeit ervan.

Site: www.helenawaldmann.com

The Promised Land – Orkater

Woensdag 11 juli naar de voorstelling The Promised Land van Orkater op Over het IJ Festival te Amsterdam geweest.

“Mind your step!”

Na het invullen van je persoonsgegevens op een formulier dat door stewards wordt  ingenomen, vragen zij het publiek zich op te delen in links de vrouwen en rechts de mannen. Er komt een ouderwetse pont aanvaren waarop eerst de vrouwen dienen plaats te nemen, waarna de mannen volgen. Als iedereen geordend en wel op het dek staat meert de pont af en worden we door een groep zingende vrouwen uitgezwaaid.

De reis begint. Hoop, muziek, dans, zang, horizon en het betreden van nieuwe en onbekende bodem liggen in het verschiet.

Als we aan de overkant van het IJ aankomen wordt ons gevraagd in een lange rij over een lange smalle steiger de stewards te volgen naar our promised land. De hekken worden achter ons dicht getrokken en beelden van concentratie kampen uit de tweede wereld oorlog en Titanic wisselen zich voor mijn geestesoog af. Eenmaal binnen in de oude loods komen we in aanraking met het leven van de wachtende immigrant en transformeren we als publiek zelf langzaam in wachtende en reikhalzende immigranten.

Deze locatie voorstelling heeft alles wat het moet hebben. Niets is te veel of over de top. De details in rekwisieten en decor (Ria Marks & Titus Tiel Groenestege, Wikke van Houwelingen, Stefan Dijkman) zijn verrassend en al is de kostuumstijl (Carin Eilers) van een andere tijd afkomstig ze brengen met hun materialen, uitwerking en kleurenpallet het publiek in hun hedendaagse kleding helemaal in het moment.

Gaat deze voorstelling nog zien!: http://www.overhetij.nl/nl/Alle-voorstellingen/cramgoevent/125016/The-Promised-Land

Move to Move – Nederlands Dans Theater

Zaterdag 9 juni naar de voorstelling Move to Move van het Nederlands Dans Theater geweest in Het Muziektheater te Amsterdam.

Brilliant and fearless!

Tijdens het kijken naar deze voorstelling die uit drie delen bestond vlogen meer van deze euforische uitroepen door mijn hoofd. Dans, licht, decor, geluid en kostuum: samen een sterke hartslag. Dit is de reden waarom ik theater maak!

In het eerste deel van deze drieluik, genaamd Secus van Ohad Naharin, werd het lichaam van de dansers gebruikt om ons een zowel choreografisch als beeldend verhaal te vertellen. Hierin werd niet alleen de ruimte gemanipuleerd door de dansers, maar manipuleerde ze ook hun eigen lichaam. De vormen waarin het lichaam zich met een precisie en snelheid wist te vervormen was onwerkelijk.

Het tweede deel Shine a Light van Sol León & Paul Lightfoot was een waar meesterwerk van licht en dans. Het is moeilijk te beschrijven de impact die het stuk op me had. Van sarcastische humor, naar bezongen liefde en rauwe werkelijkheid. Al deze facetten werden door de compositie van grote vlakken en lichtschakeringen aan elkaar gewoven als in een droom. Het kostuum (Joke Visser & Hermien Hollander) had veel weg van wat je op een catwalk kunt tegenkomen en maakte mooie changementen. Ook in dit deel zorgde de combinatie van scenografie en dans ervoor dat je je helemaal in het moment waande.

Het derde deel Silent Screen van Sol León & Paul Lightfoot speelde met video. De zwartwit film ging van herkenbare beelden naar abstracte vlakken waardoor er een levend schilderij ontstond. De vrouw die met een meters lange jurk vanuit de diepte van het orkestbak het podium overstak is een performance op zich waard en maakte me hongerig naar de mogelijkheden van scenografie en dans die deze groep duidelijk exploiteert.

Opvallend bij al deze contemporary stukken is dat de choreografen zelf een grote hand hebben in het scenografische aspect van de voorstelling en niet terug lijken te schrikken voor de grenzen van de verschillende disciplines. Hierdoor ontstaat er een totaal ervaring die, hoe groots ze ook is, aanvoelt als een performance. De lengte en logica van een stuk is duidelijk niet het belangrijkst, maar de impact die het heeft op je onderbuikgevoelens.

Video interview: http://www.youtube.com/watch?v=vyZyN1UhK58

Site: http://www.ndt.nl/voorstellingen/57