I like to watch too – Paradiso

Zaterdag 14 juli naar het event I like to watch too in de Paradiso te Amsterdam geweest tijdens Julidans.

“So what?!”

Tijdens I like to watch too 2012 werd flink gebruik gemaakt van het kurkdroog neerzetten van de hedendaagse symbolismes uit de media als videoclip en televisie, waarin niets meer shocked en alles moet kunnen. Alle performances die in het gehele gebouw plaats vonden hadden een ‘in your face’ factor a.k.a. kijk zelf maar wat je ermee doet.

Behalve dat ik me suf gelachen heb om de scherpe ironie tijdens de performance The Bunga Bunga Generation door PiccoliProduction, bekropen me simultaan echter ook de koude rillingen bij het horen van het enthousiast meeklappende publiek. Realiteit en fictie zaten elkaar wel heel dicht op de huid en ik vroeg mij vaak af of het merendeel van de mensheid echt zo’n kijk op de wereld heeft als werd geportretteerd. De performance was zo ver uitgewerkte dat de botheid meerdere lagen kreeg en bij tijd en wijle veranderde in een Tableau van de 21ste eeuw.

Ook in de performances Girl 29 door T.r.a.s.h., The Very Delicious Piece door Cristina Leitão & Jasmina Križaj, Untitled door Tim Boerlijst, We Hope That You’re Happy (Why would we lie?) door Made in China, Bokko Dance ‘Dance Dance Revolution’ door Karel van Laere & Vanja Rukavina zat een zeker sarcasme als reactie op op de huidige maatschappij. Dit sarcasme dat bestond uit het nemen van situaties met korrels zout of juist uit het wijzen van beschuldigende vingers was zowel lekker, als humoristisch, als makkelijk, als entertaining, als kritisch.

I like to watch too zorgt voor een goeie sfeer waarin je als bezoeker zelf kan kiezen wat je wilt zien en horen en geeft jonge internationale makers de kans hun werk te tonen.

Houd ze in de gaten: http://iliketowatchtoo.nl/?lang=en

Advertisements

Over het IJ festival 2#

Vrijdag 13 juli naar vier verschillende voorstellingen op Over het IJ Festival te Amsterdam geweest.

Theater marathon!

De avond begon met het theater spel Stranger van Emke Idema. Op het Centraal station van Amsterdam betraden we twee witte containers die vol stonden met gezichten van vreemde passanten. Tussen deze gezichten en die van het publiek zochten zes zelf verkozen spelers naar hun vrienden om ze vervolgens ten strijde te laten trekken in het spel van onze samenleving. Integer en vals tegelijk. Site: www.emkeidema.nl

Daarna volgde de voorstelling Supernova van Gabriellla Maiorino met een prachtig uitzicht op het IJ en de oude industriële hijskraan. Site: www.gabriellamaiorino.net

Hierop volgde de krachtige performance Creaturen van en door Daan Collijn. Na binnenkomst besprong een demonische circus directeur het publiek. Hij verleide ons tot het verspelen van onze ziel voor het zien van zijn vijf krachtige creaturen binnen de vijf ruimtes van zijn universum. Harde realiteit in een mooi hoesje. Site: www.daancolijn.com

De laatste voorstelling van de avond bestond uit de alles verwoestende voorstelling When the shit hits the fan door YoungGangsters. Site: www.younggangsters.com

De avond werd swingend afgesloten met muziek door Oscar Kocken en Jiska van Duijn gevolgd door een gezamelijke sprint naar de laatste pont.

Site: www.overhetij.nl

‘ValAngst’ – MATZER

Donderdag 15 maart naar de voorstelling ‘ValAngst’ van MATZER in het Bellevue Theater Amsterdam geweest.

Alsof je naar een film zit te kijken.

Muziek en tekst. De live muziek in het stuk zet de toon. Breekbaar en zacht dwingend geeft het openingen naar de lappen tekst die door je trommelvliezen naar binnen roffelen. Het stuk vertelt over de struggles in het leven van een gezin bestaande uit vader, moeder en zoon.  Doordat je naar een alledaagse situatie zit te kijken kun je je tot je eigen ergernis vaak snel vinden in de scènes die vol frustratie en irritatie zitten.

De behoefde om hardop te roepen “hou je kop!” geeft te denken. Het decor (Sacha Zwiers) is akelig realistisch en kaal waardoor je de frustraties die in de tekst naar voren komen nog minder kunt negeren. Ook het kostuum (Ilse Vermeulen) sluit nauw aan op de realiteit van het stuk.

Tegen het einde van de voorstelling bekruipt je hetzelfde gevoel als in de bioscoop:          je weet hoe het gaat aflopen en toch hoop je op een alternatief.

Gaat het zien: http://www.matzer.org/

YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=4qSuYy6rWEY&feature=player_embedded

‘Present/s 2’ – Het Nationaal Ballet

Zaterdag 3 maart naar de voorstelling ‘Present/s 2 – festival nieuwe werken’ geweest in Het Muziektheater Amsterdam.

Vier voor de prijs van een!

De avond was in vier performances opgedeeld waarin het nieuwe werk van vijf verschillende choreografen te zien was die bij het Nationaal Ballet werken.

Na een ietwat haperende start verraste de tweede helft van de eerste performance ‘The nature of difference’ door de rauwe sound-scape. Met gekromde tenen keken we het stuk van Ton Simons af, niet zeker wetend hoe te reageren na afloop. Dit ongemak kwam voort uit onvervulde verwachtingen die je wel eens kunt hebben als je naar het ballet gaat. Prettige verwarring. Het decor bestond uit lekkere grote vlakken die door de belichting tot leven kwamen en de sfeer op het toneel bepaalde.

De tweede performance ‘Souvenir d’un lieu cher’ liet een sterk staaltje dans zien waarin twee duetten het verhaal van geliefden vertelde. Het decor of liever het licht en het kostuum bestonden uit dezelfde kleuren en structuur, waardoor de dansers af en toe dreigden weg te vallen in de achtergrond. De duidelijke choreografie van Alexei Ratmansky zorgde er echter voor dat je je op het verhaal bleef concentreren.

‘Short time together’ was de derde performance die ons tegenmoet sprong! Met een prettige sarcastische tint in de dans en het kostuum laten Paul Lightfoot en Sol León ons een wereld zien die zich deels in het hoofd, deels in de realiteit afspeelt. Vooral de wereld in het hoofd is verrassend en prikkelend. Niet alleen het scherp rode decor met witte kostuums is pakkend, maar vooral de dans leek perfect in deze setting te passen. Het deed je jezelf verwonderen waar je bent beland: Alice in Wonderland for grownups. Al vinden de bewegingen hun oorsprong in het klassiek ballet, worden ze modern en contemporary door het eigenzinnige gebruik. Dit zit hem met name in de herhaling van de bewegingen, de afwisseling van solo, duet, trio en het gebruik van de ruimte.

De laatste performance van de avond ‘day4’ was gemaakt door David Dawson. Nu is het niet makkelijk om als laatste na de 2de pauze een stuk neer te zetten, maar het gebruik van rook als beeld ontkrachte voor mij de dans. Het was een elektrisch dansstuk met een grunge undertone. Dit viel helaas weg in het idee over wat rook voor een effect kan hebben in een zwarte ruimte. Op film moet dit beter te gebruiken zijn. Als de gordijnen van het podium voor bijvoorbeeld strakke muren waren vervangen zou je al een stuk meer kunnen zien en ervaren.

Keso Dekker heeft voor alle voorstellingen in samenwerking met de choreografen een decor op maat neer te zetten.

Kijk ook op: www.het-ballet.nl

Keso Dekker: http://extra.het-ballet.nl/strongvoices/index.php?option=com_content&view=article&id=6&Itemid=10&limitstart=6