Somedaymyprincewill.com – Trouble Man i.s.m. The Sadists

somedaymyprincewill.com

Woensdag 28 november naar de try-out van Somedaymyprincewill.com door Trouble Man i.s.m. The Sadists geweest in Theater de Brakke Grond te Amsterdam.

Fashionably late.

In de verlaten feestzaal die we betreden staat een eenzame persoon keihard in zichzelf te dansen. We luisteren naar zijn geraaskalk en ontwarren een melodie: “Please don’t go little sister!”

Een rauw verhaal over volwassen worden dat vorm krijgt door melodieën, sketches, rekwisieten en kostuums in een verloren landschap. Sadettin is onze verteller die niet terug deinst voor het blootgeven van zijn intieme verhaal, terwijl de drie heren van The Sadists zijn belevingswereld met prachtige zang en opzwepende muziek en sounds ten gehore brengen. Alles is suggestief en daardoor zo klaar als een klontje: een tijdloos verhaal vol humor en hartzeer.

Ga het zien!: http://troubleman.nl/#/&d656x15y24z88&d700x49y24z87&d720x11y33z96&d759x2y33z97

Video: http://www.youtube.com/watch?v=g90W6HjVU6E&feature=player_embedded

Advertisements

‘Maanvirus’ – Theatergroep MAX

Zondag 8 april naar de voorstelling ‘Maanvirus’ van Theatergroep MAX in de Krakeling Amsterdam geweest.

Haunting…

Drie zusjes, een dode moeder, een vreemdeling met maansteen ogen en een familiegeheim. Kortom de “hyenia” heerst.

Deze no-nonsens voorstelling is lekker sarcastisch gespeeld, waardoor je goed bij het verhaal blijft. Geen opsmuk of hoogdravende technieken zijn nodig om mee te kunnen duiken in de herinneringen van de drie zusjes die op zoek gaan naar de moordenaar van een meisje dat in het bos achter hun huis is gevonden.

Het decor (Sanne Danz) en het kostuum (Marieke Kamphuis) heeft alle opsmuk die in het spel is weggelaten op zich genomen en vloekt ondanks alle diverse designs bewonderenswaardig niet. Het geeft het geheel een tijdloze en grenzeloze sfeer waarin een ieder zich kan verplaatsen naar de plek des onheils. Het licht (Gé Wegman) heeft videoclip-achtige momenten en zorgt met de rest van het toneelbeeld voor lekker veel humoristische twist’s.

Al duurde het geheel soms ietwat lang, de directe aanpak van een niet al te lichtzinnig thema werkte als een trein. Ik ben erg benieuwd hoe het voor de kinderen was die met hun ouders kwamen kijken. Je kon namelijk niet om de gevolgen van de door een ouder gemaakte keuze heen. Zoals Roald Dahl begreep: kinderen zijn de volwassenen.

Gaat het nog zien op 25 en 26 april!: http://www.tgmax.nl/agenda/264/?id=319

Youtube: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=jJmzbYVcyz0

‘Present/s 2’ – Het Nationaal Ballet

Zaterdag 3 maart naar de voorstelling ‘Present/s 2 – festival nieuwe werken’ geweest in Het Muziektheater Amsterdam.

Vier voor de prijs van een!

De avond was in vier performances opgedeeld waarin het nieuwe werk van vijf verschillende choreografen te zien was die bij het Nationaal Ballet werken.

Na een ietwat haperende start verraste de tweede helft van de eerste performance ‘The nature of difference’ door de rauwe sound-scape. Met gekromde tenen keken we het stuk van Ton Simons af, niet zeker wetend hoe te reageren na afloop. Dit ongemak kwam voort uit onvervulde verwachtingen die je wel eens kunt hebben als je naar het ballet gaat. Prettige verwarring. Het decor bestond uit lekkere grote vlakken die door de belichting tot leven kwamen en de sfeer op het toneel bepaalde.

De tweede performance ‘Souvenir d’un lieu cher’ liet een sterk staaltje dans zien waarin twee duetten het verhaal van geliefden vertelde. Het decor of liever het licht en het kostuum bestonden uit dezelfde kleuren en structuur, waardoor de dansers af en toe dreigden weg te vallen in de achtergrond. De duidelijke choreografie van Alexei Ratmansky zorgde er echter voor dat je je op het verhaal bleef concentreren.

‘Short time together’ was de derde performance die ons tegenmoet sprong! Met een prettige sarcastische tint in de dans en het kostuum laten Paul Lightfoot en Sol León ons een wereld zien die zich deels in het hoofd, deels in de realiteit afspeelt. Vooral de wereld in het hoofd is verrassend en prikkelend. Niet alleen het scherp rode decor met witte kostuums is pakkend, maar vooral de dans leek perfect in deze setting te passen. Het deed je jezelf verwonderen waar je bent beland: Alice in Wonderland for grownups. Al vinden de bewegingen hun oorsprong in het klassiek ballet, worden ze modern en contemporary door het eigenzinnige gebruik. Dit zit hem met name in de herhaling van de bewegingen, de afwisseling van solo, duet, trio en het gebruik van de ruimte.

De laatste performance van de avond ‘day4’ was gemaakt door David Dawson. Nu is het niet makkelijk om als laatste na de 2de pauze een stuk neer te zetten, maar het gebruik van rook als beeld ontkrachte voor mij de dans. Het was een elektrisch dansstuk met een grunge undertone. Dit viel helaas weg in het idee over wat rook voor een effect kan hebben in een zwarte ruimte. Op film moet dit beter te gebruiken zijn. Als de gordijnen van het podium voor bijvoorbeeld strakke muren waren vervangen zou je al een stuk meer kunnen zien en ervaren.

Keso Dekker heeft voor alle voorstellingen in samenwerking met de choreografen een decor op maat neer te zetten.

Kijk ook op: www.het-ballet.nl

Keso Dekker: http://extra.het-ballet.nl/strongvoices/index.php?option=com_content&view=article&id=6&Itemid=10&limitstart=6

‘Power to the People’ – Theatergroep DOX

Woensdag 25 januari naar de voorstelling “Power to the People” van Theatergroep DOX in De Krakeling Amsterdam geweest.

Power or poison to the people?

Herkenning, humor, drama, massa, individu, jong, oud: een echte mash-up waarin iedereen zich kan vinden.

Een sterk verhaal dat zich vooral door het weg laten van oordeel verteld. Die nieuwe media, dat internet, de Facebooks en de Twitters, wat doe je er eigenlijk mee? Wat dient het? Wie dient het? Wat is de meerwaarde? Door de scènes met hun verschillende perspectieven op deze vragen de revue te laten passeren kun je je als publiek blijven afvragen: wat vind ik belangrijk?

Het strakke decor (Ascon de Nijs) zorgt voor een spannende scheiding tussen voor en achter de schermen, slaapkamers en scholen, het net en het publiek. Het kostuum is in zekere mate een synoniem voor de mensenmassa’s die zich kunnen manifesteren wanneer zij zich in beweging laten zetten.

Tot hoe ver ga jij om ‘geliked’ te worden?

Ga deze force of power zien: http://www.theatergroepdox.nl/agenda/73

YouYube: http://www.youtube.com/watch?v=XwGfI4_N_Fk&feature=player_embedded