Blurred Lines – Carrie Cracknell

blurred_lines_poster_1On 13 February I went to see the play Blurred Lines by Carrie Cracknell in The Shed, London.

Damn it!

Three feet under in a matter of seconds. Simple words, clear set, everyday clothing costumes, harassing lights, catchy beats and I’m stuck. I can’t escape. In one way or another you’ll recognize the performed. Question: question femininity. How not to put words in anyone’s mouth, but still trying to say the thought out loud? Dare!

In a fluent rhythmic motion the roles of the characters were passed on between the actresses telling us many sides of this story, the story of value. It hurts to see how easily emotions are swept of the table as a non-valid argument, how women get to hear over and over “get a grip, don’t be so hormonal!” and how the little constant things make you confused and doubtful on what choice to make.

It must have been frustrating as a man to watch this piece because it seems that they are pointed out as the big disruptors in women’s life’s, but a few minutes into the play it becomes very clear that it is not pointing a finger at man: It is pointing to everyone who takes it upon themselves to disrespect another human being, male or female.

blurred lines set photoANNE•Mind you, it still wasn’t a joyful piece to watch since there are so many mistakes made out in the world and they chose to show us a lot of them, but it was clear from the start of the piece, even the flyer, that what you see is what you get. Just before the piece ended it threw in a nice twist in which the audience got totally confused whether the play had finished or not. To every painful side there was a humorous side, and it was this contrast of strengths that made you watch till the very end.

set photo by ANNE•     Keep an eye out for this production and its creators!

Advertisements

‘Maanvirus’ – Theatergroep MAX

Zondag 8 april naar de voorstelling ‘Maanvirus’ van Theatergroep MAX in de Krakeling Amsterdam geweest.

Haunting…

Drie zusjes, een dode moeder, een vreemdeling met maansteen ogen en een familiegeheim. Kortom de “hyenia” heerst.

Deze no-nonsens voorstelling is lekker sarcastisch gespeeld, waardoor je goed bij het verhaal blijft. Geen opsmuk of hoogdravende technieken zijn nodig om mee te kunnen duiken in de herinneringen van de drie zusjes die op zoek gaan naar de moordenaar van een meisje dat in het bos achter hun huis is gevonden.

Het decor (Sanne Danz) en het kostuum (Marieke Kamphuis) heeft alle opsmuk die in het spel is weggelaten op zich genomen en vloekt ondanks alle diverse designs bewonderenswaardig niet. Het geeft het geheel een tijdloze en grenzeloze sfeer waarin een ieder zich kan verplaatsen naar de plek des onheils. Het licht (Gé Wegman) heeft videoclip-achtige momenten en zorgt met de rest van het toneelbeeld voor lekker veel humoristische twist’s.

Al duurde het geheel soms ietwat lang, de directe aanpak van een niet al te lichtzinnig thema werkte als een trein. Ik ben erg benieuwd hoe het voor de kinderen was die met hun ouders kwamen kijken. Je kon namelijk niet om de gevolgen van de door een ouder gemaakte keuze heen. Zoals Roald Dahl begreep: kinderen zijn de volwassenen.

Gaat het nog zien op 25 en 26 april!: http://www.tgmax.nl/agenda/264/?id=319

Youtube: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=jJmzbYVcyz0