‘Present/s 2’ – Het Nationaal Ballet

Zaterdag 3 maart naar de voorstelling ‘Present/s 2 – festival nieuwe werken’ geweest in Het Muziektheater Amsterdam.

Vier voor de prijs van een!

De avond was in vier performances opgedeeld waarin het nieuwe werk van vijf verschillende choreografen te zien was die bij het Nationaal Ballet werken.

Na een ietwat haperende start verraste de tweede helft van de eerste performance ‘The nature of difference’ door de rauwe sound-scape. Met gekromde tenen keken we het stuk van Ton Simons af, niet zeker wetend hoe te reageren na afloop. Dit ongemak kwam voort uit onvervulde verwachtingen die je wel eens kunt hebben als je naar het ballet gaat. Prettige verwarring. Het decor bestond uit lekkere grote vlakken die door de belichting tot leven kwamen en de sfeer op het toneel bepaalde.

De tweede performance ‘Souvenir d’un lieu cher’ liet een sterk staaltje dans zien waarin twee duetten het verhaal van geliefden vertelde. Het decor of liever het licht en het kostuum bestonden uit dezelfde kleuren en structuur, waardoor de dansers af en toe dreigden weg te vallen in de achtergrond. De duidelijke choreografie van Alexei Ratmansky zorgde er echter voor dat je je op het verhaal bleef concentreren.

‘Short time together’ was de derde performance die ons tegenmoet sprong! Met een prettige sarcastische tint in de dans en het kostuum laten Paul Lightfoot en Sol León ons een wereld zien die zich deels in het hoofd, deels in de realiteit afspeelt. Vooral de wereld in het hoofd is verrassend en prikkelend. Niet alleen het scherp rode decor met witte kostuums is pakkend, maar vooral de dans leek perfect in deze setting te passen. Het deed je jezelf verwonderen waar je bent beland: Alice in Wonderland for grownups. Al vinden de bewegingen hun oorsprong in het klassiek ballet, worden ze modern en contemporary door het eigenzinnige gebruik. Dit zit hem met name in de herhaling van de bewegingen, de afwisseling van solo, duet, trio en het gebruik van de ruimte.

De laatste performance van de avond ‘day4’ was gemaakt door David Dawson. Nu is het niet makkelijk om als laatste na de 2de pauze een stuk neer te zetten, maar het gebruik van rook als beeld ontkrachte voor mij de dans. Het was een elektrisch dansstuk met een grunge undertone. Dit viel helaas weg in het idee over wat rook voor een effect kan hebben in een zwarte ruimte. Op film moet dit beter te gebruiken zijn. Als de gordijnen van het podium voor bijvoorbeeld strakke muren waren vervangen zou je al een stuk meer kunnen zien en ervaren.

Keso Dekker heeft voor alle voorstellingen in samenwerking met de choreografen een decor op maat neer te zetten.

Kijk ook op: www.het-ballet.nl

Keso Dekker: http://extra.het-ballet.nl/strongvoices/index.php?option=com_content&view=article&id=6&Itemid=10&limitstart=6

Advertisements

‘De Notenkraker en de Muizenkoning’ – Het Nationaal Ballet

1 januari naar ‘De Notenkraker en de Muizenkoning’ van het Nationaal Ballet in het Muziektheater Amsterdam geweest.

2012 begint als een sprookje!

Wachtend op een lastminute ticket voor de totaal uitverkochte voorstelling komt er een rijke stoet van chique geklede mensen aan mij voorbij gestroomd. Naar het ballet gaan doe je niet in je oudejaars pyjama! Uit deze zwart, rood, blauw glimmende en glitterende stoet klinkt ineens de vraag: “Wilt er iemand nog kaartje?” Op mijn rode schoentjes dans ik over de entree waar ik met jong en oud vol verwachting de zaal betreed, terwijl ik aan een ander sprookje ‘Het meisje met de rode schoentjes’ moet denken.

Met het openen van de rode gordijnen realiseer ik me dat ik deze uitvoering al een keer eerder heb gezien enkele jaren terug, hoog vanaf het 2de balkon. Nu ik in de zaal zit blijf ik me niet alleen meer vergapen aan de technische mogelijkheden van het theater zelf, maar droom weg op de noten van de grote verteller Tsjaikovski.

De dansers nemen ons mee op reis naar het jaar 1892 waar we van realiteit in dromen terecht komen. De fysieke kracht en discipline van de dansers is op deze afstand in de zaal goed waar te nemen. Toch waagt iedereen in de pauze vol goeie hoop een sprongetje om de gracieuze zwierigheid op het toneel te kunnen ervaren. Verwonderd bedenken ze zich wat er dan toch allemaal schuil moet gaat achter het facade van gewichtsloosheid.

Het decor (Toer van Schayk) is eenvoudig en bestaat uit meerdere lagen. Hierdoor ontstaan er spannende dimensies tussen de verschillende realiteiten van de vertelling. Er word onder meer met projectie gewerkt op voor- en achterdoeken die geheel doorschijnend blijken te zijn zodra het decor erachter wordt belicht. Zo schaatsen de dansers door de sneeuw en komen ze even later in de tijdmachine van de toverlantaarn terecht. De kostuums zijn tot in de puntjes uitgewerkt en ik erger me dan ook zeer dat ik de namen van al deze getalenteerde mensen nergens in het programmaboekje terug kan vinden. (Iets wat me bij de opera ook al opviel.)

Als ik in de pauze het programmaboekje doorneem springt mij de naam Disney tegemoet. Het ballet is als een goede film klassieker, hij word nu ook wereldwijd live uitgezonden in de bioscopen.

Toch blijft het bijwonen van de live uitvoeringen het betoverendst.

Het Nationaal Ballet: http://www.notenkraker-zwanenmeer.nl/index.html & http://www.het-ballet.nl/

‘Orest’ – De Nederlandse Opera

Vandaag 16 december naar de voorstelling ‘Orest’ van de Nederlandse Opera geweest in het Muziektheater te Amsterdam.

Griekse mythologie in een realistisch jasje.

Waar is de spanningsboog? Deze lijkt over het gehele stuk te zijn versnipperd in korte heftige momenten.

Een groots decor met de meest geweldige onzichtbare technische onderbouwingen die het geheel in een neerwaartse of stijgende beweging lijken te verheffen, maar waar uiteindelijk niets mee word gedaan. Wel word er gespeeld met een fascinerende  vertraging in de binnen en buitenwereld van Orestes huis.

Een deel van de cast bestaat uit bewegers zonder tekst, die door hun bewegingspatronen het stuk dragen. Van tijd tot tijd lijk je je dan ook in een speelfilm te wanen. De verdubbeling van ronddolende moederzielen en crime scene investigators die zich op secure patronen door het gigantische huis van Orestes bewegen maakt dat er een thriller-achtige setting ontstaat. Deze momenten waarin het surealisme de overhand lijkt te krijgen worden echter doorbroken met spel en muziek, waardoor je moeilijk in het stuk komt.

Al mag het dan niet helemaal duidelijk zijn wat je van dit stuk vind als je eruit komt, toch blijf je zoeken naar een antwoord.

Kijk ook op: http://www.het-muziektheater.nl/programma/2011-2012/orest/ 

http://www.youtube.com/watch?v=PparHjxWECI&feature=player_embedded