Don Carlo – De Nederlandse Opera

Woensdag 30 mei naar de opera ‘Don Carlo’ van de Nederlandse Opera in het Muziektheater te Amsterdam geweest.

Dwingende composities.

Het dramatische verhaal van Don Carlo werd met name verteld door het decor (Wolfgang Gussmann). In het stenen mausoleum waar het stuk zich afspeelde werden de wanden door onzichtbare armen voortgestuwd en werkte de kleur schakeringen en composities op het podium in op de onderbuik gevoelens van het publiek. Het decor verbond door al zijn onderliggende betekenissen de scènes die zich zowel in binnen en buitenruimtes afspeelde.

De acteurs sleepte hun uit vele lagen bestaande kostuums voort, terwijl het drie uur durende verhaal zich voltrok. De kostuums (Wolfgang Gussmann, Susanna Mendoza), die in een middeleeuwse stijl waren uitgevoerd, hadden een duidelijk stuwende kracht door de kleur keuze bestaande uit wit, zwart en rood. Hierdoor werden de kostuums van met name het koor onderdeel van het decor en kreeg je als publiek een prachtig totaalbeeld getoond. Het licht (Hans Toelstede) zorgde voor een intensive spanning in de scènes, waardoor het decor een streng of juist vriendelijk gezicht kreeg.

Het acteer werk was stereo typisch en zeer uitvergroot, wat afleidde van de intensiteit van de prachtige zang. De kostuums van de twee mannelijke hoofdrollen deden ook afbreuk aan de kracht van de hoofdpersonages; het zette de twee mannen in jongenskleding, gezien alles net te klein of groot leek te zitten.

Het aspect van beeldende kunst in deze opera, en opera in zijn algemeen, maakte het stuk tot een kunstvorm op zich. Dit zorgt ervoor dat ik zeer nieuwsgierig ben naar de komende producties.

Kijk ook op: http://www.dno.nl/index.php?m=archive&sm=archiveSeasons&as=37&s=342

Clip: http://www.youtube.com/watch?v=ywsmPkHvd0U&feature=player_embedded

Advertisements

‘Orest’ – De Nederlandse Opera

Vandaag 16 december naar de voorstelling ‘Orest’ van de Nederlandse Opera geweest in het Muziektheater te Amsterdam.

Griekse mythologie in een realistisch jasje.

Waar is de spanningsboog? Deze lijkt over het gehele stuk te zijn versnipperd in korte heftige momenten.

Een groots decor met de meest geweldige onzichtbare technische onderbouwingen die het geheel in een neerwaartse of stijgende beweging lijken te verheffen, maar waar uiteindelijk niets mee word gedaan. Wel word er gespeeld met een fascinerende  vertraging in de binnen en buitenwereld van Orestes huis.

Een deel van de cast bestaat uit bewegers zonder tekst, die door hun bewegingspatronen het stuk dragen. Van tijd tot tijd lijk je je dan ook in een speelfilm te wanen. De verdubbeling van ronddolende moederzielen en crime scene investigators die zich op secure patronen door het gigantische huis van Orestes bewegen maakt dat er een thriller-achtige setting ontstaat. Deze momenten waarin het surealisme de overhand lijkt te krijgen worden echter doorbroken met spel en muziek, waardoor je moeilijk in het stuk komt.

Al mag het dan niet helemaal duidelijk zijn wat je van dit stuk vind als je eruit komt, toch blijf je zoeken naar een antwoord.

Kijk ook op: http://www.het-muziektheater.nl/programma/2011-2012/orest/ 

http://www.youtube.com/watch?v=PparHjxWECI&feature=player_embedded

 

‘Grenspost Zinnenwald’ – Orkest de Ereprijs

Dinsdag 1 november naar de première van ‘Grenspost Zinnenwald’ door Orkest de Ereprijs in het Compagnie Theater geweest.

Terwijl de rampen om je oren vliegen, de onmenselijke situaties je naar de keel grijpen vraag  je je als publiek bij tijd en wijle af of  jij nu het publiek van de voorstelling of de televisieshow bent.

Drie jonge zangeressen vertalen het harde leven aan Grenspost Zinnenwald. De vulgaire teksten worden zo feitelijk gebracht en door de zangstijl zo uit hun verband gehaald dat je soms niet anders kan dan gniffelen. Dit donkere spel wordt voor de toeschouwer doorbroken met sterke rekwisieten en live videobeelden. Door deze videobeelden lijkt er een dubbeling van de werkelijkheid op het toneel te ontstaan waardoor je je als publiek tijdens het stuk  in drie verschillende werelden kunt wanen.

Het orkest, de zangeressen en de technicus passen maar net met zijn allen op de speelvloer. Hierdoor lijkt het orkest een soort woud van onverschillige omstanders die het publiek vragen: waar sta jij?

Ga deze muziektheater voorstelling nog beleven: http://www.compagnietheater.nl/voorstelling/grenspost-zinnenwald-spel-zonder-grenzen.html