I like to watch too – Paradiso

Zaterdag 14 juli naar het event I like to watch too in de Paradiso te Amsterdam geweest tijdens Julidans.

“So what?!”

Tijdens I like to watch too 2012 werd flink gebruik gemaakt van het kurkdroog neerzetten van de hedendaagse symbolismes uit de media als videoclip en televisie, waarin niets meer shocked en alles moet kunnen. Alle performances die in het gehele gebouw plaats vonden hadden een ‘in your face’ factor a.k.a. kijk zelf maar wat je ermee doet.

Behalve dat ik me suf gelachen heb om de scherpe ironie tijdens de performance The Bunga Bunga Generation door PiccoliProduction, bekropen me simultaan echter ook de koude rillingen bij het horen van het enthousiast meeklappende publiek. Realiteit en fictie zaten elkaar wel heel dicht op de huid en ik vroeg mij vaak af of het merendeel van de mensheid echt zo’n kijk op de wereld heeft als werd geportretteerd. De performance was zo ver uitgewerkte dat de botheid meerdere lagen kreeg en bij tijd en wijle veranderde in een Tableau van de 21ste eeuw.

Ook in de performances Girl 29 door T.r.a.s.h., The Very Delicious Piece door Cristina Leitão & Jasmina Križaj, Untitled door Tim Boerlijst, We Hope That You’re Happy (Why would we lie?) door Made in China, Bokko Dance ‘Dance Dance Revolution’ door Karel van Laere & Vanja Rukavina zat een zeker sarcasme als reactie op op de huidige maatschappij. Dit sarcasme dat bestond uit het nemen van situaties met korrels zout of juist uit het wijzen van beschuldigende vingers was zowel lekker, als humoristisch, als makkelijk, als entertaining, als kritisch.

I like to watch too zorgt voor een goeie sfeer waarin je als bezoeker zelf kan kiezen wat je wilt zien en horen en geeft jonge internationale makers de kans hun werk te tonen.

Houd ze in de gaten: http://iliketowatchtoo.nl/?lang=en

Over het IJ festival 2#

Vrijdag 13 juli naar vier verschillende voorstellingen op Over het IJ Festival te Amsterdam geweest.

Theater marathon!

De avond begon met het theater spel Stranger van Emke Idema. Op het Centraal station van Amsterdam betraden we twee witte containers die vol stonden met gezichten van vreemde passanten. Tussen deze gezichten en die van het publiek zochten zes zelf verkozen spelers naar hun vrienden om ze vervolgens ten strijde te laten trekken in het spel van onze samenleving. Integer en vals tegelijk. Site: www.emkeidema.nl

Daarna volgde de voorstelling Supernova van Gabriellla Maiorino met een prachtig uitzicht op het IJ en de oude industriële hijskraan. Site: www.gabriellamaiorino.net

Hierop volgde de krachtige performance Creaturen van en door Daan Collijn. Na binnenkomst besprong een demonische circus directeur het publiek. Hij verleide ons tot het verspelen van onze ziel voor het zien van zijn vijf krachtige creaturen binnen de vijf ruimtes van zijn universum. Harde realiteit in een mooi hoesje. Site: www.daancolijn.com

De laatste voorstelling van de avond bestond uit de alles verwoestende voorstelling When the shit hits the fan door YoungGangsters. Site: www.younggangsters.com

De avond werd swingend afgesloten met muziek door Oscar Kocken en Jiska van Duijn gevolgd door een gezamelijke sprint naar de laatste pont.

Site: www.overhetij.nl

Revolver Besorgen – Helena Waldmann

Donderdag 12 juli naar de voorstelling Revolver Besorgen van Helena Waldmann in het Bellevue Theater geweest tijdens het Julidans festival te Amsterdam.

1 + 1 = 3

In deze sterke voorstelling wordt het genre ballet omgetoverd tot contemporary dance! Met de gewaagde setting van vlakke vloer theater en de extreem goed uitgevoerde balletten door Brit Rodemund ontstond er een nieuwe vertelvorm waarin de grenzen van wat je denkt te kennen vervagen en je met een verward gevoel achter blijft.

Normaliter krijg je ballet als publiek met een zekere afstand te zien waarin de grootsheid domineerd. In deze voorstelling werden de grote stukken als Carmen en Swan Lake echter terug gebracht tot een solo die zich in een ondefinieerbare ruimte afspeelde, waardoor je goed kon merken wanneer er haperingen in de altijd strak uitgevoerde dans ontstonden. Door de keiharde en fragmentarische lichtontwerpen van Herbert Cybulska werd het geheel nog intiemer en kwetsbaarder.

De voorstelling liet ons hiermee niet alleen de belevingswereld van een dementerend persoon zien, maar ook van hoe wij denken dat deze eruit ziet. Dit heftige maar zeer actuele onderwerp werd zonder oordeel en met veel liefde aan ons getoond waardoor je werd meegezogen in de absurditeit ervan.

Site: www.helenawaldmann.com

The Promised Land – Orkater

Woensdag 11 juli naar de voorstelling The Promised Land van Orkater op Over het IJ Festival te Amsterdam geweest.

“Mind your step!”

Na het invullen van je persoonsgegevens op een formulier dat door stewards wordt  ingenomen, vragen zij het publiek zich op te delen in links de vrouwen en rechts de mannen. Er komt een ouderwetse pont aanvaren waarop eerst de vrouwen dienen plaats te nemen, waarna de mannen volgen. Als iedereen geordend en wel op het dek staat meert de pont af en worden we door een groep zingende vrouwen uitgezwaaid.

De reis begint. Hoop, muziek, dans, zang, horizon en het betreden van nieuwe en onbekende bodem liggen in het verschiet.

Als we aan de overkant van het IJ aankomen wordt ons gevraagd in een lange rij over een lange smalle steiger de stewards te volgen naar our promised land. De hekken worden achter ons dicht getrokken en beelden van concentratie kampen uit de tweede wereld oorlog en Titanic wisselen zich voor mijn geestesoog af. Eenmaal binnen in de oude loods komen we in aanraking met het leven van de wachtende immigrant en transformeren we als publiek zelf langzaam in wachtende en reikhalzende immigranten.

Deze locatie voorstelling heeft alles wat het moet hebben. Niets is te veel of over de top. De details in rekwisieten en decor (Ria Marks & Titus Tiel Groenestege, Wikke van Houwelingen, Stefan Dijkman) zijn verrassend en al is de kostuumstijl (Carin Eilers) van een andere tijd afkomstig ze brengen met hun materialen, uitwerking en kleurenpallet het publiek in hun hedendaagse kleding helemaal in het moment.

Gaat deze voorstelling nog zien!: http://www.overhetij.nl/nl/Alle-voorstellingen/cramgoevent/125016/The-Promised-Land

Review – Sneak Preview

Click on the link below to read the first review of Sneak Preview by Lisa Reinheimer:

Sneak Preview; de niqab binnenste buiten.                                                              Eindelijk gaat de zaaldeur open en dromt het publiek binnen. We lopen langs een groot gedrapeerd doek. Het dansvlak is gehuld in stof, haast gesluierd. Als ik wil gaan zitten, word ik teruggeroepen: “Mannen links, vrouwen rechts”. Afgaande op de hoeveelheid vrouwen die naar een dansvoorstelling komt, misschien een naïef idee. Dan zien we een vrouw in niqab. Ze loopt gedisciplineerd rondjes en wrijft over haar handen en mond alsof zij zich wast voor het gebed.                                                                                               Wat begint als een bewegingsonderzoek naar …

Sneak Preview 18 juni Paradiso

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Komt allen heden avond kijken naar de voorstelling Sneak Preview om 20:00 uur in de Paradiso te Amsterdam!

reservations: http://www.paradiso.nl/web/Agenda-Item/Sneak-Preview-docudansvoorstelling.htm

Move to Move – Nederlands Dans Theater

Zaterdag 9 juni naar de voorstelling Move to Move van het Nederlands Dans Theater geweest in Het Muziektheater te Amsterdam.

Brilliant and fearless!

Tijdens het kijken naar deze voorstelling die uit drie delen bestond vlogen meer van deze euforische uitroepen door mijn hoofd. Dans, licht, decor, geluid en kostuum: samen een sterke hartslag. Dit is de reden waarom ik theater maak!

In het eerste deel van deze drieluik, genaamd Secus van Ohad Naharin, werd het lichaam van de dansers gebruikt om ons een zowel choreografisch als beeldend verhaal te vertellen. Hierin werd niet alleen de ruimte gemanipuleerd door de dansers, maar manipuleerde ze ook hun eigen lichaam. De vormen waarin het lichaam zich met een precisie en snelheid wist te vervormen was onwerkelijk.

Het tweede deel Shine a Light van Sol León & Paul Lightfoot was een waar meesterwerk van licht en dans. Het is moeilijk te beschrijven de impact die het stuk op me had. Van sarcastische humor, naar bezongen liefde en rauwe werkelijkheid. Al deze facetten werden door de compositie van grote vlakken en lichtschakeringen aan elkaar gewoven als in een droom. Het kostuum (Joke Visser & Hermien Hollander) had veel weg van wat je op een catwalk kunt tegenkomen en maakte mooie changementen. Ook in dit deel zorgde de combinatie van scenografie en dans ervoor dat je je helemaal in het moment waande.

Het derde deel Silent Screen van Sol León & Paul Lightfoot speelde met video. De zwartwit film ging van herkenbare beelden naar abstracte vlakken waardoor er een levend schilderij ontstond. De vrouw die met een meters lange jurk vanuit de diepte van het orkestbak het podium overstak is een performance op zich waard en maakte me hongerig naar de mogelijkheden van scenografie en dans die deze groep duidelijk exploiteert.

Opvallend bij al deze contemporary stukken is dat de choreografen zelf een grote hand hebben in het scenografische aspect van de voorstelling en niet terug lijken te schrikken voor de grenzen van de verschillende disciplines. Hierdoor ontstaat er een totaal ervaring die, hoe groots ze ook is, aanvoelt als een performance. De lengte en logica van een stuk is duidelijk niet het belangrijkst, maar de impact die het heeft op je onderbuikgevoelens.

Video interview: http://www.youtube.com/watch?v=vyZyN1UhK58

Site: http://www.ndt.nl/voorstellingen/57

HELP – Theatergroep MAX

Zaterdag 3 juni naar de immer swingende voorstelling HELP van Theatergroep MAX geweest in De Krakeling te Amsterdam.

MAX-mania.

Het is ondertussen al meer dan twee en een half jaar geleden dat ik stage liep bij Sanne Danz met deze voorstelling en nog steeds zit ik op het puntje van mijn stoel heen en weer te wippen op de aanstekelijke beat van the Beatles!

Op deze avond kregen we de Engels talige versie van HELP te zien, waarmee TGMAX in de afgelopen periode Seattle aandeed. Matthijs van de Sande Bakhuyzen nam in deze Engelse versie de rol van John Lennon voor zijn rekening en leerde voor de rol zelfs gitaar te spelen.

Alle aspecten van de voorstelling zijn nu nog meer op hun plek gevallen en het totaalbeeld van spel, geluid, licht, decor en kostuum zorgt voor een spetterende liveshow.

It’s all about the music, so here is your last chance to go and see them live this weekend!! http://www.tgmax.nl/agenda/264/?id=320

video: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=VHC5L55hcMg

Don Carlo – De Nederlandse Opera

Woensdag 30 mei naar de opera ‘Don Carlo’ van de Nederlandse Opera in het Muziektheater te Amsterdam geweest.

Dwingende composities.

Het dramatische verhaal van Don Carlo werd met name verteld door het decor (Wolfgang Gussmann). In het stenen mausoleum waar het stuk zich afspeelde werden de wanden door onzichtbare armen voortgestuwd en werkte de kleur schakeringen en composities op het podium in op de onderbuik gevoelens van het publiek. Het decor verbond door al zijn onderliggende betekenissen de scènes die zich zowel in binnen en buitenruimtes afspeelde.

De acteurs sleepte hun uit vele lagen bestaande kostuums voort, terwijl het drie uur durende verhaal zich voltrok. De kostuums (Wolfgang Gussmann, Susanna Mendoza), die in een middeleeuwse stijl waren uitgevoerd, hadden een duidelijk stuwende kracht door de kleur keuze bestaande uit wit, zwart en rood. Hierdoor werden de kostuums van met name het koor onderdeel van het decor en kreeg je als publiek een prachtig totaalbeeld getoond. Het licht (Hans Toelstede) zorgde voor een intensive spanning in de scènes, waardoor het decor een streng of juist vriendelijk gezicht kreeg.

Het acteer werk was stereo typisch en zeer uitvergroot, wat afleidde van de intensiteit van de prachtige zang. De kostuums van de twee mannelijke hoofdrollen deden ook afbreuk aan de kracht van de hoofdpersonages; het zette de twee mannen in jongenskleding, gezien alles net te klein of groot leek te zitten.

Het aspect van beeldende kunst in deze opera, en opera in zijn algemeen, maakte het stuk tot een kunstvorm op zich. Dit zorgt ervoor dat ik zeer nieuwsgierig ben naar de komende producties.

Kijk ook op: http://www.dno.nl/index.php?m=archive&sm=archiveSeasons&as=37&s=342

Clip: http://www.youtube.com/watch?v=ywsmPkHvd0U&feature=player_embedded