Zaterdag 3 maart naar de voorstelling ‘Present/s 2 – festival nieuwe werken’ geweest in Het Muziektheater Amsterdam.

Vier voor de prijs van een!

De avond was in vier performances opgedeeld waarin het nieuwe werk van vijf verschillende choreografen te zien was die bij het Nationaal Ballet werken.

Na een ietwat haperende start verraste de tweede helft van de eerste performance ‘The nature of difference’ door de rauwe sound-scape. Met gekromde tenen keken we het stuk van Ton Simons af, niet zeker wetend hoe te reageren na afloop. Dit ongemak kwam voort uit onvervulde verwachtingen die je wel eens kunt hebben als je naar het ballet gaat. Prettige verwarring. Het decor bestond uit lekkere grote vlakken die door de belichting tot leven kwamen en de sfeer op het toneel bepaalde.

De tweede performance ‘Souvenir d’un lieu cher’ liet een sterk staaltje dans zien waarin twee duetten het verhaal van geliefden vertelde. Het decor of liever het licht en het kostuum bestonden uit dezelfde kleuren en structuur, waardoor de dansers af en toe dreigden weg te vallen in de achtergrond. De duidelijke choreografie van Alexei Ratmansky zorgde er echter voor dat je je op het verhaal bleef concentreren.

‘Short time together’ was de derde performance die ons tegenmoet sprong! Met een prettige sarcastische tint in de dans en het kostuum laten Paul Lightfoot en Sol León ons een wereld zien die zich deels in het hoofd, deels in de realiteit afspeelt. Vooral de wereld in het hoofd is verrassend en prikkelend. Niet alleen het scherp rode decor met witte kostuums is pakkend, maar vooral de dans leek perfect in deze setting te passen. Het deed je jezelf verwonderen waar je bent beland: Alice in Wonderland for grownups. Al vinden de bewegingen hun oorsprong in het klassiek ballet, worden ze modern en contemporary door het eigenzinnige gebruik. Dit zit hem met name in de herhaling van de bewegingen, de afwisseling van solo, duet, trio en het gebruik van de ruimte.

De laatste performance van de avond ‘day4’ was gemaakt door David Dawson. Nu is het niet makkelijk om als laatste na de 2de pauze een stuk neer te zetten, maar het gebruik van rook als beeld ontkrachte voor mij de dans. Het was een elektrisch dansstuk met een grunge undertone. Dit viel helaas weg in het idee over wat rook voor een effect kan hebben in een zwarte ruimte. Op film moet dit beter te gebruiken zijn. Als de gordijnen van het podium voor bijvoorbeeld strakke muren waren vervangen zou je al een stuk meer kunnen zien en ervaren.

Keso Dekker heeft voor alle voorstellingen in samenwerking met de choreografen een decor op maat neer te zetten.

Kijk ook op: www.het-ballet.nl

Keso Dekker: http://extra.het-ballet.nl/strongvoices/index.php?option=com_content&view=article&id=6&Itemid=10&limitstart=6