Dinsdag 13 maart naar de voorstelling ‘F-16’ door Mimetheatergroep Bambi geweest in Frascati 1 in Amsterdam.

Een uitzichtloze bende met scherpe momenten.

In de grote boze boevenwereld van dictators en vredebrengers word flink wat afgeknald. Dit zorgt voor een slapstick-achtige voorstelling waarin het motto lijkt te zijn: ‘alles is relatief’. Maar welk effect heeft dit op ons als publiek? Zodra er momenten van pure beweging ontstonden zaten we als publiek geboeid te kijken, maar het grotere deel voelde meer als een lange en amusante zit.

Nu zal de lat aan verwachtingen voor vele flink hoog liggen over wat je bij Bambi te zien kunt krijgen. De anders zo uitgesproken en strakke stijl in beweging van Bambi zal in dit stuk dan waarschijnlijk ook de verwarrendste factor zijn geweest.

Het decor (Hester Jolink) was prettig, simpel en speels. De centrale plaatsing van het decor deed wel wat af aan de spanningsboog, waardoor veel van de trucen uit de trucendoos voorspelbaar werden. De grootste verrassing leek hem in het kostuum te zitten (Atty Kingma), waarmee de spelers op een bepaald moment in een stelletje haantjes de voorste veranderden. Het geluidsdecor (Wim Conradi) was lekker dik aangezet waardoor je telkens weer even wakker werd geschud uit het argeloze toekijken van zoveel wandaden.

Alles wat je te zien en horen kreeg was gebaseerd op de dubbelheid en wrangheid van het thema ‘machtsspel’, waardoor op veel punten rode rozen rood werden geverfd. Dit had voor mij niet genoeg kracht om het geheel uit het punt van herkenning te trekken.

Speellijst: http://www.bambie.org