Woensdag 16 mei naar de premiere van de voorstelling WIL door Nienke Weijsenfeld in het Compagnietheater te Amsterdam geweest.
Een ongemakkelijk portret.
Geen tas, rugzak, koffer of kar, maar een aanhangwagen wordt mee op reis genomen in deze solo. Deze wagen zit vol mogelijkheden wachtend op het moment om uitgepakt te worden. Ben benieuwd naar zijn volgende bestemming.
Voor meer info: http://www.facebook.com/WeijsenfeldProducties
Maandag 14 mei naar de generale van L’ART POUR L’ART van regisseuse Anna Verduin in het Rozentheater te Amsterdam geweest.
De kip of het ei?
In deze beeldende voorstelling volgen lichte en donkere scènes elkaar in een zeer humoristische manier op. Het Symbolisme van de voorstelling prikkelt je brein, terwijl je naar flarden tekst luistert die in het eerste opzicht geen connectie lijken te hebben.
Het stuk heeft een lekker speels decor (Roos Matla) bestaande uit een paar grote speelgoedblokken en een hoop hypnotiserende rekwisieten waarmee je hersenen worden gekneed. De nadruk lijkt op de relativiteit van de dingen om ons heen te liggen: alles veranderd.. of toch niet?
Gaat het zien deze week!: 14 t/m 17 mei Rozentheater http://www.rozentheater.nl/agenda/l’art-pour-l’art/377/3063/
Zaterdag 21 april naar de premiére van ‘Giselle’ door Het Nationale Ballet geweest in het Muziektheater Amsterdam.
Wauw, ouderwets en boeiend tegelijk.
Deze voorstelling word ook wel de ‘Romeo & Juliet’ onder de balletten genoemd. Er was dan ook duidelijk gekozen voor een klassieke presentatie. Het decor en kostuum was tenen krommend ouderwets en toch diende het prima de verbeelding.
Dat de irritatie niet de overhand kreeg was met name te danken aan de energieke dans. In ‘Giselle’ hebben de mannen een sterke vertellende rol, waardoor je ze niet alleen ziet begeleiden, maar ze ook met grote sprongen het podium ziet veroveren.
Dit ballet met losse wilde haren en gebroken harten weet je mee te nemen naar een sprookjeswereld die veel paralellen toont met het heden.
Gaat het zien!: http://www.het-ballet.nl/voorstellingen/2011-2012/giselle/
Woensdag 18 april naar ‘Vertellingen van 1001 nacht’ in de Stadsschouwburg te Amsterdam geweest.
Met een spannend en speels decor (Sanne Danz) werd de voorstelling een ware apenkooi waarin van de ene naar de andere werkelijkheid werd gesprongen. Bevond je je het ene moment nog in de slaapkamer van de sultan, waande je je daarna in een drukke markt om vervolgens als aap door de jungle te slingeren.
De cast bestond uit een mix van acteurs van Het Zuidelijk Toneel, Marc-Marie Huijbregts en de Ashton Brothers. Slimme zet, maar het geheel kon me in de spanningsboog niet helemaal meevoeren naar de oase van het stuk.
Als je nieuwsgierig bent ga het zeker zien, landelijk tournee t/m 12 mei: http://hzt.nl/default.asp?path=h7k97822 en www.hzt.nl
Today: kick off ‘Sneak Preview’ with the whole crew!
Choreography: Mouna Laroussi
Dance: Mouna Laroussi, Roxane Verwey
Movie: Marieke Helmus
Set design: Erik van Raalte
Costume: Anne Verheij
Light: Desirée van Gelderen
Sound: Gérard van Kalmthout
Artistic advice: Suzy Blok
Dansmakers Amsterdam, Paradiso, June 2012
video: http://vimeo.com/40285773
Zondag 8 april naar de voorstelling ‘Maanvirus’ van Theatergroep MAX in de Krakeling Amsterdam geweest.
Haunting…
Drie zusjes, een dode moeder, een vreemdeling met maansteen ogen en een familiegeheim. Kortom de “hyenia” heerst.
Deze no-nonsens voorstelling is lekker sarcastisch gespeeld, waardoor je goed bij het verhaal blijft. Geen opsmuk of hoogdravende technieken zijn nodig om mee te kunnen duiken in de herinneringen van de drie zusjes die op zoek gaan naar de moordenaar van een meisje dat in het bos achter hun huis is gevonden.
Het decor (Sanne Danz) en het kostuum (Marieke Kamphuis) heeft alle opsmuk die in het spel is weggelaten op zich genomen en vloekt ondanks alle diverse designs bewonderenswaardig niet. Het geeft het geheel een tijdloze en grenzeloze sfeer waarin een ieder zich kan verplaatsen naar de plek des onheils. Het licht (Gé Wegman) heeft videoclip-achtige momenten en zorgt met de rest van het toneelbeeld voor lekker veel humoristische twist’s.
Al duurde het geheel soms ietwat lang, de directe aanpak van een niet al te lichtzinnig thema werkte als een trein. Ik ben erg benieuwd hoe het voor de kinderen was die met hun ouders kwamen kijken. Je kon namelijk niet om de gevolgen van de door een ouder gemaakte keuze heen. Zoals Roald Dahl begreep: kinderen zijn de volwassenen.
Gaat het nog zien op 25 en 26 april!: http://www.tgmax.nl/agenda/264/?id=319
Youtube: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=jJmzbYVcyz0
Komt allen in het paasweekend kijken naar de presentatie van KORST tijdens TANDEMdans in het Muiderpoorttheater.
If you are injured the first thing that appears on your wound in the healing process is a scab. It’s a defence mechanism made by your own body to protect you against influences from the outside world. With dance that combines body-clap, modern dance and folklore dance, two dancers tell us their story.
Choreografie: Kathrin Gramelsberger
Dans: Regilio Sedoc, Kathrin Gramelsberger
Scenografie: Anne Verheij
Geluid: Daan de Vogel
Dramaturgie: Suzy Blok
Zaterdag 24 maart naar het dansfestival ‘WHYNOT #3’ geweest in W139 te Amsterdam.
Lekker experimenteren.
De avond was gevuld met performances, live muziek en film. Alles draaide om het ervaren van beweging, het zelf bewegen en bewogen worden. Er hing een verwachtingsvolle sfeer waardoor de vrijblijvende setting voor de performances niet helemaal stand hield, maar er wel met aandacht werd gekeken.
De performances van zaterdag bestonden uit:
‘Loie Fuller’ – Ola Maciejewska (Black edittion). Wat kun je allemaal met een groot stuk stof en twee stokken? De mooie elementen in beweging van de stof gingen helaas ten onder in de duratie en setting van het geheel.
‘Duet’ – Marieke Dermul en Tamar Blom. Kort en krachtig. Een energieke uitbarsting van onderlinge spanningen die te lang worden opgekropt en ingebonden.
‘Atomic 5.1’ – Ula Sickle. De beweging van licht. Ongeschikt voor mensen met epilepsie, maar uitdagend voor de hersenen om te blijven kijken. Intense sound-scape die in combinatie met het beeld zorgt voor een hallucinerend effect.
‘The critical piece’ – Stechmann / van Rooij. Hilarisch. Heerlijke sarcastische manier van vertellen en uitbeelden. Hier deed wederom de duratie van het stuk af aan de intensiteit waardoor er herhalingen ontstonden in beeld, dans en boodschap. De kern is echter duidelijk: woorden kunnen dans niet verwoorden.
De avond eindigde in dans improvisaties met live muziek waarbij het publiek mocht participeren.
Houd ze in de gaten: http://festivalwhynot.tumblr.com/about
Donderdag 15 maart naar de voorstelling ‘ValAngst’ van MATZER in het Bellevue Theater Amsterdam geweest.
Alsof je naar een film zit te kijken.
Muziek en tekst. De live muziek in het stuk zet de toon. Breekbaar en zacht dwingend geeft het openingen naar de lappen tekst die door je trommelvliezen naar binnen roffelen. Het stuk vertelt over de struggles in het leven van een gezin bestaande uit vader, moeder en zoon. Doordat je naar een alledaagse situatie zit te kijken kun je je tot je eigen ergernis vaak snel vinden in de scènes die vol frustratie en irritatie zitten.
De behoefde om hardop te roepen “hou je kop!” geeft te denken. Het decor (Sacha Zwiers) is akelig realistisch en kaal waardoor je de frustraties die in de tekst naar voren komen nog minder kunt negeren. Ook het kostuum (Ilse Vermeulen) sluit nauw aan op de realiteit van het stuk.
Tegen het einde van de voorstelling bekruipt je hetzelfde gevoel als in de bioscoop: je weet hoe het gaat aflopen en toch hoop je op een alternatief.
Gaat het zien: http://www.matzer.org/
YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=4qSuYy6rWEY&feature=player_embedded
Dinsdag 13 maart naar de voorstelling ‘F-16’ door Mimetheatergroep Bambi geweest in Frascati 1 in Amsterdam.
Een uitzichtloze bende met scherpe momenten.
In de grote boze boevenwereld van dictators en vredebrengers word flink wat afgeknald. Dit zorgt voor een slapstick-achtige voorstelling waarin het motto lijkt te zijn: ‘alles is relatief’. Maar welk effect heeft dit op ons als publiek? Zodra er momenten van pure beweging ontstonden zaten we als publiek geboeid te kijken, maar het grotere deel voelde meer als een lange en amusante zit.
Nu zal de lat aan verwachtingen voor vele flink hoog liggen over wat je bij Bambi te zien kunt krijgen. De anders zo uitgesproken en strakke stijl in beweging van Bambi zal in dit stuk dan waarschijnlijk ook de verwarrendste factor zijn geweest.
Het decor (Hester Jolink) was prettig, simpel en speels. De centrale plaatsing van het decor deed wel wat af aan de spanningsboog, waardoor veel van de trucen uit de trucendoos voorspelbaar werden. De grootste verrassing leek hem in het kostuum te zitten (Atty Kingma), waarmee de spelers op een bepaald moment in een stelletje haantjes de voorste veranderden. Het geluidsdecor (Wim Conradi) was lekker dik aangezet waardoor je telkens weer even wakker werd geschud uit het argeloze toekijken van zoveel wandaden.
Alles wat je te zien en horen kreeg was gebaseerd op de dubbelheid en wrangheid van het thema ‘machtsspel’, waardoor op veel punten rode rozen rood werden geverfd. Dit had voor mij niet genoeg kracht om het geheel uit het punt van herkenning te trekken.
Speellijst: http://www.bambie.org
ANNE • 