Zondag 15 juli zes van de viertien container voorstellingen bezocht op Over het IJ festival 2012 te NDSM Amsterdam.
Lazy Sunday!
Je wordt wakker en denkt bij jezelf “wat zal ik eens met mijn vrije zondag doen?” Natuurlijk: naar Over het IJ festival! Op je dooie gemak slenter je de pont af het festival terrein op waar de containers hun deuren uitnodigend naar je open zwaaien. Op de charme van de titel boven de deuren, de goed geluimdheid van de vrijwilligers en de reacties op de gezichten van het publiek wat naar buiten komt koos ik voor zes van de viertien voorstellingen.
Ik begin mijn middag met de voorstelling ARCHIEF VAN TROOST (Laura Groeneveld) waar mij een papiertje wordt toegestopt alvorens ik op een bankje plaats mag nemen. Op het papiertje staat de vraag ‘wat bied jou troost?’. Terwijl ik aan het mijmeren ben hangt de maakster van het stuk mij een sleutel aan koord om de hals, met de boodschap dat dit mijn persoonlijke voordeur sleutel is en dat ik eenmaal binnen zoveel tijd mag nemen als ik zelf wil. Bij het betreden van de ruimte zie ik dat het een klein kamertje betreft waar ik plaats mag nemen aan een bureautje wat tegen de wand staat bestaande uit deurtjes en lades. Als ik zit en om me heen kijk zie ik uit mijn ooghoek iets bewegen. Er schuift een lade open met een handgeschreven briefje erin waarop staat ‘Pak potloden en een papiertje uit de lade en teken wat jou troost geeft, neem alle tijd’. Terwijl ik ijverig aan het werk ga hoor ik wat gestommel vanachter al die kastdeurtjes komen en spits ik mijn oren voor het volgende signaal. Het volgende laatje schuift open met de boodschap dat ik een van de kastdeurtjes kan openen om mijn kopje thee eruit te pakken. Op het theeschoteltje ligt ook weer een klein briefje met een boodschap. Na nog meer lades en deurtjes te hebben geopend en gesloten gaat de grote kastdeur open en steekt er een hoofd om het hoekje. Ik bedenk me dat ik deze persoon toch echt eerder heb gezien en bij het betreden van de nieuwe ruimte kom ik erachter dat zij mijn voorganger geweest moet zijn en dat zij het kopje thee voor me heeft gezet. Ze wijst me op een groot plakkaat aan de muur waarop stappen staan die ik moet doorlopen. Zo begin ik troost te geven aan de volgende bezoeker die binnen komt.
Vervolgens betreed ik de wereld van de verhalen verteller T. Martinus in de container WATER UNDER THE BRIDGE, om door te rollen in de container ARCHIEF VOOR VERGETEN SIGNALEN (Jochen Stechmann ism Birgit Wieger) waar boodschappen van en voor het publiek via scout-signalen het festival in worden gezonden. Nadat ikzelf een bericht het festival in heb gezonden, verken ik mijn grenzen in de container van GRENSGENOTEN (Rodrik Biersteker) waar ik nummer zes ben en de nummers 1 t/m 5 op feest bezoek krijg. Hierna laat ik mij tot de cursus KUNST ZELFST. NAAMW. (V) (Margit Odems en Trudy Hekman) verleiden waarin we met licht sarcastische tonen verder leren denken over hoe je zelf kunst kunt maken als het subsidiegeld op is.
Mijn avond eindigt met de container DE ARCHITECT (Nina Willems) waar ik door de maakster word geïnterviewd aan de hand van een zeer persoonlijk vragenformulier dat je doorgaans ook bij de dokter zou kunnen tegenkomen. Nina weet op een hele subtiele manier informatie aan je te ontlokken die je niet zonder meer aan elk willekeurige vreemde zou afstaan. Als ze de laatste vraag heeft gesteld komt er een doosje vanonder haar bureautje tevoorschijn en zoekt ze peinzend naar een nummertje. Terwijl je ietwat ongemakkelijk, maar vooral nieuwsgierig een blik werpt op alle bouwtekeningen waarmee de wanden zijn bekleed, vraag je je af wat ze voor jou gaat ontwerpen. Als ze jou nummertje heeft gevonden wijst ze je door een klein deurtje naar het achtervertrek van de container waar zich planken bevinden met doosjes. “Het doosje met jou nummer is de kamer die ik voor je heb ontworpen en die je mee naar huis mag nemen.”
ANNE • 