Unknown's avatar

About annepoint

I am a visual artist and scenographer.

‘Orest’ – De Nederlandse Opera

Vandaag 16 december naar de voorstelling ‘Orest’ van de Nederlandse Opera geweest in het Muziektheater te Amsterdam.

Griekse mythologie in een realistisch jasje.

Waar is de spanningsboog? Deze lijkt over het gehele stuk te zijn versnipperd in korte heftige momenten.

Een groots decor met de meest geweldige onzichtbare technische onderbouwingen die het geheel in een neerwaartse of stijgende beweging lijken te verheffen, maar waar uiteindelijk niets mee word gedaan. Wel word er gespeeld met een fascinerende  vertraging in de binnen en buitenwereld van Orestes huis.

Een deel van de cast bestaat uit bewegers zonder tekst, die door hun bewegingspatronen het stuk dragen. Van tijd tot tijd lijk je je dan ook in een speelfilm te wanen. De verdubbeling van ronddolende moederzielen en crime scene investigators die zich op secure patronen door het gigantische huis van Orestes bewegen maakt dat er een thriller-achtige setting ontstaat. Deze momenten waarin het surealisme de overhand lijkt te krijgen worden echter doorbroken met spel en muziek, waardoor je moeilijk in het stuk komt.

Al mag het dan niet helemaal duidelijk zijn wat je van dit stuk vind als je eruit komt, toch blijf je zoeken naar een antwoord.

Kijk ook op: http://www.het-muziektheater.nl/programma/2011-2012/orest/ 

http://www.youtube.com/watch?v=PparHjxWECI&feature=player_embedded

 

‘De Boevenkoning’ – Toneelmakerij

Zondag 11 december naar de voorstelling ‘De Boevenkoning’ van de Toneelmakerij geweest in de Stadsschouwburg Amsterdam.

Een echt muzikale zondag!

Hoe breng je grote, nare en heftige zaken aan een jong publiek?: Wind er geen doekjes om!

Alles is recht voor zijn raap en over de top, waardoor zowel kids als volwassenen van tijd tot tijd hun adem inhouden om wat ze te zien en te horen krijgen. Het verhaal begint en eindigt in een lied dat gaat over een Boevenkoning die het gouden hart van zijn dochter wil hebben om zich te verrijken. Dit betekend echter dat zij zal moeten sterven om de hebzucht van haar vader te stillen. Waar liggen de grenzen?

De liefde die een kind voor zijn ouders heeft is groot, maar het moge duidelijk zijn dat ook jij als kind “nee” mag zeggen tegen je ouders en omgeving. Hoe kun je je als kind handhaven in een wereld waar macht en geld op de eerste plaats komen? Waar waarheden worden verdraaid en je altijd word gebruikt voor het doel van een ander.

Om niet helemaal gedeprimeerd te raken van zulke vraagstukken is er uitbundig gebruik gemaakt van de overdrijving.

Het decor is simpel en biedt door de compositie een speelse ruimte aan waarbij letterlijk van tijd tot tijd verrassingen uit de kast tevoorschijn komen. Twee lopende banden vormen een humoristische doorbreking van de verschillende scènes. De kostuums zijn over de top en lekker gek. Een boef is een boef: goud, bont, rood, sexy, zwart, fout. Een bewaking met zwarte zonnebrillen op zodat ze neutraal en ongrijpbaar blijven voor alle partijen. En als je goed en oprecht bent krijg je een nietszeggende kleur aan.

Want zeg nou zelf: een moreel besef hebben is toch saai?

Gaat het zien!: http://www.toneelmakerij.nl/index.php?cat=1&subcat=17&show=70

 

Concert: 100 Monkeys

 Went to see the 100 Monkeys in the Melkweg on 9 december Amsterdam.

Funky rock & roll circus show!

I did not know what to expect, given the support act Cara Salimando was very calm and melodic. When the gents of 100 Monkeys, however, took the stage you could not stop your feet from dancing. Their theatrical act and humor made ​​the night flew by. The whole band played a wide variety of instruments and switched during the gig from lead vocals.

As I told them afterwards: ‘I danced my butt off like a 100monkeys! ”

Go see them live!:

http://www.100monkeysmusic.com/

http://www.youtube.com/watch?v=cOPP3r3Ci2M

Cara Salimando: http://www.youtube.com/user/CaraSalimandoVEVO#p/a/u/1/K_xUsp-dCpw

‘ListEN & See’ – Toneelgroep Oostpool

Donderdag 1 december naar de dansvoorstelling ‘ListEN & See’ van Toneelgroep Oostpool en Ann van den Broek geweest in de Stadsschouwburg Amsterdam.

It’s all in your head. Van georganiseerde choas en drukte, naar zwaartekracht en druk; een grote open ruimte die heel intiem word, alvorens weer uit elkaar te barsten.

Damn! Wat een heerlijk decor.

In deze voorstelling hebben decor (Theun Mosk) en licht (Bernie van Velzen) een prominente plaats waarmee zij het stuk sturing geven. Al had het decor naar mijn smaak nog meer uitgebuit mogen worden. De speelsheid waarmee het zich kan bewegen, zich laat vasthouden, met zich laat smijten is spannend en verleidelijk. Na elke encounter met de dansers hoop je dat er nog een botsing plaats vind. Deze blijft echter uit, waardoor dans en tekst het weer moeten overnemen, al verliezen zij van tijd tot tijd door de beperkte encounters hun kracht.

Het licht lijkt een 2de decor te worden doordat het met vlakken en 3D lichtcomposities nieuwe speelruimtes creëert.

Samen dansen deze twee componenten mee op de melodie van het stuk, waarin de onmacht van het niet kunnen communiceren centraal staat.

Gaat het zien!: http://www.oostpool.nl/Voorstelling-70268-LIstEn–See.aspx

‘Edit’ – The Featherstonehaughs

26 november naar de afscheidsvoorstelling ‘Edit’ van The Featherstonehaughs in The Riverside Studio’s London geweest.

In de rij voor de overgebleven kaartjes wachten om de uitverkochte voorstelling binnen te komen.. met geluk!

Het publiek ziet bij binnenkomst drie grote vensters hangen die in fluoriserende tape op de grond worden gespiegeld.

Licht uit, spot aan: Het knippen van de verschillende filmscènes begint. Met scherp uitgesneden lichtkaders die de vlakken op de grond en die aan het grid een 3D vorm lijken te geven, word een vertaalslag gemaakt van film-takes uit de jaren ’40, ’60 en ’70 naar de contamporary dance.

De zes gracieus dansende mannen in jurken uit de ’40, ’60 en ’70 jaren maken dat je door de herhaling in een soort trance raakt waarbij zowel beeld, beweging en licht tot een dwingend kijkpunt versmelten. Soms lijk je als toeschouwer even een blackout te krijgen als een stuk lang aanhoud. Dit word op verschillende momenten door een zichtbare kostuum wisseling en totaallicht doorbroken zodat je weer even tot je positieven kunt komen.

Het geheel heeft iets weg van wat je in een museum zou kunnen tegenkomen. Een op zichzelf staande kunstvorm, een stroming, een installatie waar je even bij stil zou kunnen gaan staan om vervolgens zelf te besluiten hoe lang je blijft kijken. In het theater word je in zeker mate gedwongen te blijven kijken ook al ben je verzadigd. Dit levert een eigenaardige beleving op waar je niet snel van kunt zeggen of je er ‘iets’ van vond. Wel wat je hebt ervaren.

Meer weten?: http://thefeatherstonehaughs.org/ en http://www.riversidestudios.co.uk/

‘Collaborators’ – National Theatre

Op donderdag 24 november naar de voorstelling ‘Collaborators’ in het National Theatre in London geweest.

All strings attached!

“Moscow, 1938. A dangerous place to have a sense of humor; even more so a sense of freedom. Mikhail Bulgakov, living among dissindents, stalked by secret police, has both. And then he’s offered a poisoned chalice: a commission to write a play about Stalin to celebrate his sixtieth birthday.”

We staan in een bomvolle kleine zaal van het National Theatre voor £ 5,-!

Wat je klein noemt! Het theater is naar keuze om te bouwen voor elk idee! Publiek en speelvloer zijn naar behoeven aan te passen en zo zaten wij om de speelvloer heen. Het decor was als een speelse weg waar over, onder en achter op gelopen werd. Hierdoor ontstond een perfecte overvloeiing van plaats, situatie, ruimte en tijd.

Dit pittige nieuwe tekststuk van John Hodge over de toneel schrijver Mikhail Bulgakov werd door de ruimtelijke indeling en bespeling van het decor zeer humoristisch. Wat wil je ook? Het vieren van Stalins zestigste verjaardag gaat je niet in de koude kleren zitten als de man zelf ten tonele verschijnt. Het droge en sceptische spel van de toneel schrijver (Alex Jennings) en de dictator (Russell Beale) die langzaam in elkaar opgaan zorgen voor de scherpe kantjes that give you the giggles and uneas of a spectator.

Een intense twee uur waarbij zowel spel als decor bleef boeien.

Meer weten? Check: www.ntlive.com

‘Mensch’ – PS | Theater

Zaterdag 12 november naar de voorstelling ‘Mensch’ van PS|Theater geweest in het OstadeTheater Amsterdam.

Een oprechte vertelling over ouder worden door jonge mensen.

Vanuit het plafond kijken we als publiek neer op een kamer waar zich twee mensen bevinden. Deze twee mensen switchen op de vloer tussen het oud- en zichzelf zijn door de letterlijke horizontale en verticale plaatsinneming in de ruimte.

Door de sterke kostuums (Roos Smith) veranderen de spelers met gemak van rol als verpleger, naar verteller, naar bezoeker, zonder zich te hoeven omkleden. Ook de speelsheid van het decor en licht (José van Beek) maakt dat je je als publiek makkelijk kunt blijven focussen op de twee realiteiten van het stuk: de oude op zijn kop staande realiteit en jonge recht voor zijn raap realiteit.

Met de oprechte manier van vertellen komen de toch vaak nijpende situaties met een zekere humor aan het daglicht. Ouder worden: het is wat het is, maar sta er toch van tijd tot tijd even bij stil.

Pepijn Smit: “Je bent denk ik pas echt oud als je niet meer voor een ander kunt zorgen..”

Gaat het zien!

25 & 26 november Theater Kikker Utrecht, 3 februari Theater Dakota Den Haag

http://www.theaterkikker.nl/agenda/2008/Mensch

http://www.pstheater.nl/producties/mensch/

‘2’ – TAO dance theatre

Dinsdag 8 november de intensieve voorstelling ‘2’ door TAO dance met DMA in het Bellevue Theater Amsterdam gezien.

Keiharde, wiskundige, wetenschappelijke, lichamelijke, mentale, zorgvuldige dans.

Een geniale sound-scape. Het kostuum als een bronzen beeld. Een lichtontwerp dat alles op je netvlies brand.

Alles tot in de puntjes uitgewerkt… wat is het dat we dan nog ervaren?

Meer weten: http://www.dansmakers.nl/choreographer/tao_dance_theater

 

‘Grenspost Zinnenwald’ – Orkest de Ereprijs

Dinsdag 1 november naar de première van ‘Grenspost Zinnenwald’ door Orkest de Ereprijs in het Compagnie Theater geweest.

Terwijl de rampen om je oren vliegen, de onmenselijke situaties je naar de keel grijpen vraag  je je als publiek bij tijd en wijle af of  jij nu het publiek van de voorstelling of de televisieshow bent.

Drie jonge zangeressen vertalen het harde leven aan Grenspost Zinnenwald. De vulgaire teksten worden zo feitelijk gebracht en door de zangstijl zo uit hun verband gehaald dat je soms niet anders kan dan gniffelen. Dit donkere spel wordt voor de toeschouwer doorbroken met sterke rekwisieten en live videobeelden. Door deze videobeelden lijkt er een dubbeling van de werkelijkheid op het toneel te ontstaan waardoor je je als publiek tijdens het stuk  in drie verschillende werelden kunt wanen.

Het orkest, de zangeressen en de technicus passen maar net met zijn allen op de speelvloer. Hierdoor lijkt het orkest een soort woud van onverschillige omstanders die het publiek vragen: waar sta jij?

Ga deze muziektheater voorstelling nog beleven: http://www.compagnietheater.nl/voorstelling/grenspost-zinnenwald-spel-zonder-grenzen.html