Zondag naar de film “Melancholia” van Lars von Trier geweest.

Halleluja! Wat een film!

Alsof je naar een bewegend schilderij aan het kijken bent!

Als toeschouwer word je in een vacium gezogen waar je een paar uur later pas weer uit  komt.

Het absurdisme is geniaal gebruikt, niet alleen in het beeld (licht, geluid, set, kostuum, camera) maar ook in het thema van de film: de aarde komt in botsing met een andere  planeet. Tot waartoe word een mens gedreven in zo’n situatie?

Om dit naar het scherm te kunnen vertalen zijn zeer sterke acteurs gebruikt. Doordat ze acteren met vrij weinig kleur (geen letterlijke emotie) kun je de karakters blijven volgen in hun chaos en hysterie. Ook de vragen als “wat is belangrijk in het leven?”, “wat heb je aan gewoontes, normen / waarden, macht, geloof?” worden bekeken zonder ze teveel aan te dikken.

De symfonie van Beethoven zorgt voor de perfecte spanning en geladenheid. De stilte die zo oorverdovend is dat je hem door je hele lichaam voelt is verpletterend. De vertraging en verstilling in beeld daagt je uit de situatie op het scherm mee te maken in drievoud of je nu wilt of niet. En de gedachte dat dit in theorie ooit zou kunnen gebeuren maakt dat je je lades vol ratio uit de kast trekt als afweer mechanisme.

Wat ik het allersterkste vond is dat je als toeschouwer de tijd moet en mag nemen om naar deze eclips te kijken. Niks Hollywood, niks action, keiharde gewaarwording van je menselijke onmacht.

Kan het niet plaatsen in Arthouse, maar ook niet in Hollywood.

Een film die op zichzelf staat.