Her – Spike Jonze

herPlease hold, you’ll be connected shortly ..

In this movie the images are telling the story with well-chosen cinematic atmospheres in clean cut frames, which leaves all the room for the spectator to use its own imagination. These images consist either out of close-ups of the actors, skylines or street views. Choosing this approach makes light the main actor that gives scenes intention, tension, juxtaposition, focus and gaze.

Her is composed in a clear colour scheme of soft pastels like grey, brown and blue, creating a base of the time frame in this movie. Fresher colours like green, yellow, orange, purple, blue and red are used as highlights. Together they seem to create a futuristic version of the sixties.

The light in Her starts of soft and even, giving its environment a gentle appearance that is quite monotone. As the main character Theodore falls in love the light becomes more intense in the form of overexposed frames, moments in which the spectator looks into the sun and encounters brighter light bulbs in the interior design and in the street. Closer to the end of the movie where Theodore is confused and in conflict with himself, the light gets darker and harsher, creating contrasts as shades, lines and blurred light sources.

Her is full of playful details such as the safety pin in Theodore’s blouse to keep the device at the correct height. Intonations of the voices are another well composed element. Where Theodore mumbles, Samantha (system voice) is hoarse. Their voices both narrate the movie and make the spectators of it fantasize how the unseen bits would look. The whole film is close to reality, but leaves you pleasantly wonder on how this new reality is constructed.

Get wooed!

NYMPH()MANIAC: Volumes I and II – Lars von Trier

NymphomaniacNymph()maniac: a must see!

I was in luck to score the last ticket to this film double bill on Saturday 22 February in London, which ended with a live satellite Q&A with Stellan Skarsgård, Stacy Martin and Sophie Kennedy Clark.

This movie is an open conversation. A book with a simple story line and many chapters that invite you to enter the world of Joe. Documentary and fiction style grip you in their frames, frames that switch from 16:9 to 4:3 and more. It also contains collage, still image and multi staging, making it into a minefield for the senses, since you find yourself completely opened up by the inviting rhythm and speed of the movie.
Addressed in this movie are art, femininity, humor, society, lust, masculinity, jealousy, music, love, asexuality, stigma’s, fishing and choices.

No, it is not a porn movie. No, it is not a feminist movie.
Yes, it is a intriguing story, told with a great sense of humor and detail.

Go and see this one of a kind!

ANNE• goes London 2013-2014 !

This coming year I’ll be in London for my Master Scenography in Dance, work and loads of new experiences plus inspiration!

I’ll keep you posted on my UK work and dance – theatre visits
ANNE point Facebook
ANNE• blog
ANNE• portfolio

Like my dear English teacher Bryna Hellman said to me:

Christopher Logde Bryna









My master is made possible by
Prins Bernhard Cultuurfonds
Egbert van Paridon Fonds

All of the incredible persons who made my
ANNE• Tube System to London reality!

Eerste keer – trailer

There it is!

The trailer ‘Eerste Keer’ by Danstheater AYA!




Sneak Preview 18 juni Paradiso

















Komt allen heden avond kijken naar de voorstelling Sneak Preview om 20:00 uur in de Paradiso te Amsterdam!

reservations: http://www.paradiso.nl/web/Agenda-Item/Sneak-Preview-docudansvoorstelling.htm

Kick off ‘Sneak Preview’




Today: kick off ‘Sneak Preview’ with the whole crew!

Choreography: Mouna Laroussi
Dance: Mouna Laroussi, Roxane Verwey
Movie: Marieke Helmus
Set design: Erik van Raalte
Costume: Anne Verheij
Light: Desirée van Gelderen
Sound: Gérard van Kalmthout
Artistic advice: Suzy Blok
Dansmakers Amsterdam, Paradiso, June 2012

video: http://vimeo.com/40285773

Film: “Melancholia” Lars von Trier

 Zondag naar de film “Melancholia” van Lars von Trier geweest.

Halleluja! Wat een film!

Alsof je naar een bewegend schilderij aan het kijken bent!

Als toeschouwer word je in een vacium gezogen waar je een paar uur later pas weer uit  komt.

Het absurdisme is geniaal gebruikt, niet alleen in het beeld (licht, geluid, set, kostuum, camera) maar ook in het thema van de film: de aarde komt in botsing met een andere  planeet. Tot waartoe word een mens gedreven in zo’n situatie?

Om dit naar het scherm te kunnen vertalen zijn zeer sterke acteurs gebruikt. Doordat ze acteren met vrij weinig kleur (geen letterlijke emotie) kun je de karakters blijven volgen in hun chaos en hysterie. Ook de vragen als “wat is belangrijk in het leven?”, “wat heb je aan gewoontes, normen / waarden, macht, geloof?” worden bekeken zonder ze teveel aan te dikken.

De symfonie van Beethoven zorgt voor de perfecte spanning en geladenheid. De stilte die zo oorverdovend is dat je hem door je hele lichaam voelt is verpletterend. De vertraging en verstilling in beeld daagt je uit de situatie op het scherm mee te maken in drievoud of je nu wilt of niet. En de gedachte dat dit in theorie ooit zou kunnen gebeuren maakt dat je je lades vol ratio uit de kast trekt als afweer mechanisme.

Wat ik het allersterkste vond is dat je als toeschouwer de tijd moet en mag nemen om naar deze eclips te kijken. Niks Hollywood, niks action, keiharde gewaarwording van je menselijke onmacht.

Kan het niet plaatsen in Arthouse, maar ook niet in Hollywood.

Een film die op zichzelf staat.